X
تبلیغات
رایتل

دوشنبه 7 اسفند‌ماه سال 1385 ساعت 11:35 ب.ظ

دستانم باز هم می لرزد و صدایم می گیرد

بغض فروخورده ام در سینه ام نمی گنجد

ثانیه های سنگین بر تنم می کوبند

تمام خیابانها تاریکند و تمام ساعتها سیاه

در بی راهه ها گم شده ام

هیچ گریزی نیست .... هیچ گریزی نیست.....

هیچ کس نمی آید

هیچ دستی برای کمک بسویم دراز نمی شود

امید دروغی بیش نیست

پایان خوش تنها برای داستانهای افسانه ای است

در سرم صدایی می گوید کسی هست که می بیند

مگر می شود اینهمه دید و کاری نکرد

نه هیچکس نیست هیچکس نیست هیچکس نیست

نظرات (2)
یکشنبه 13 اسفند‌ماه سال 1385 ساعت 02:16 ب.ظ
بو کن! حقیقت و نکبت٬دستادست٬ می خندند...بر ما
امتیاز: 0 0
شنبه 19 اسفند‌ماه سال 1385 ساعت 08:26 ب.ظ
درزندگی زخمهایی هست که مثل خوره در انزوا روح را آهسته می خورد .این دردها را نمیشه به کسی اظهار کرد چون ...
(بوف کور)
امتیاز: 0 0
پاسخ:
در زندگی تنها زخمها را بلکه حرفها راهم نباید گفت کسی را تاب شندیدن نیست درد هر کس برای مردن خودش کافی است....
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد